Inclusieve plattelandsbeleving

Wat zou je ervan denken als je nooit nog in het midden van een bos kan gaan staan? Nooit meer verdwalen tussen bomen, nooit meer genieten van het geritsel van de bladeren, het schitteren van het licht tussen de kruinen. Nooit meer ervaren wat het is om het bos te voelen, ruiken, horen en van dichtbij te zien.

Wat vroeger ooit vanzelfsprekend was, kan het plots niet meer zijn. Bossen zijn vaak niet rolstoeltoegankelijk. En ook dat kan anders. We dromen van een bos waar je ook met een rolstoel middenin kan staan, kan ronddwalen en je zintuigen kan laten prikkelen. Waar je kan wegdromen bij de ondergaande zon of kan genieten van vogels die zingen bij het ochtendgloren. Niet op betonnen paden omgeven door een grote gracht, maar op een pad dat opgaat in de natuur, alsof het er kwam door het al jaren gewoon te bewandelen.

Vandaag bezochten we het bosje aan de Graafjansdijk, vlakbij het Zonnebos. En we droomden weg. We droomden weg van een toegankelijk bosje waar je ook als rolstoelgebruiker middenin kan gaan staan. Je kan er aanschuiven bij je vrienden en familie aan een lange picknicktafel, en als rolstoelgebruiker kan je autonoom kiezen op welke plek je daar plaatsneemt.

Een groepje dromers droomde samen weg op de Graafjansdijk en maakte een plan. We spraken af dat het ons ooit zal lukken. Ooit...