Villa Rozerood: Wat een avontuur!

Ongeveer een jaar geleden vroegen Lisa en Steven ons of we zin hadden om eens een weekendje naar Villa Rozerood te gaan samen met Janne. Zo konden zij op hun beurt eens een weekend weg met vrienden.

Lisa en Steven zijn hele goede vrienden van ons. We kennen hen al jaren en wisten heel goed welk parcours ze sinds de geboorte van Janne hebben afgelegd — jaren die zonder twijfel intensief waren, met weinig vrije tijd voor zichzelf. Een weekendje weg gaan betekent voor hen opvang zoeken voor drie kinderen, waaronder Janne, die extra zorg nodig heeft. Geen evidentie om zomaar geregeld te krijgen. Dus toen ze ons vroegen om samen met Janne naar Villa Rozerood te trekken, was het antwoord snel duidelijk: natuurlijk doen we dat. Dit hadden zij meer dan verdiend. Toch waren we ook een beetje onzeker. Zouden wij dat wel kunnen? Zouden wij haar goed kunnen verzorgen? Zouden wij Janne voldoende begrijpen? 

In augustus 2026 was het dan eindelijk zo ver, we konden op weekend vertrekken! Al van bij de planning merkten we dat het allerminst een gewoon weekend zou worden. Janne kon niet in onze auto vervoerd worden, dus vertrokken we met 2 auto’s naar Villa Rozerood: de auto van Lisa en Steven waar er plaats is voor de rolstoel van Janne en daarnaast onze eigen auto. In de auto zat de sfeer meteen goed! We lieten de muziek van Camille door de boxen gieren en Janne bewoog heel erg enthousiast mee.  Doorheen het weekend leerden we Janne steeds beter kennen. We ontdekten dat ze houdt van snelheid en avontuur: hoe sneller je rijdt met de rolstoel hoe liever ze het heeft. Hoe meer ze kan schudden en bewegen, hoe vrolijker ze wordt. Een race met de strandrolstoel stond dan uiteraard ook op de planning, tevens lieten we haar eens genieten van een ritje op de paardenmolen. Dit waren zonder twijfel de momenten waar we de grootste voldoening uit haalden: de glimlach op Jannes gezicht!

Het weekend was tegelijk ook een zoektocht. Hoe doe je haar kleren het handigst aan en uit? Hoe poets je haar tandjes? Hoe zet je haar comfortabel in de rolstoel? Hoe geef je haar te drinken en te eten? We twijfelden vaak: heeft ze genoeg gehad? Heeft ze nog dorst? Zou ze het koud hebben? Ligt ze wel goed? Voelt ze zich oké? We probeerden Jannes signalen te lezen, maar dat bleek niet vanzelfsprekend. Gelukkig konden we rekenen op het personeel en de vele vrijwilligers van Villa Rozerood. Zij gaven Janne een bad, hielpen soms bij het eten, en stonden altijd klaar voor onze vragen. Zij hebben ons ontzettend goed geholpen en hun vriendelijkheid en toegankelijkheid gaven ons een geruster gevoel.

Wat ons ook raakte, was hoe betrokken onze eigen kinderen, Seppe en Annabelle, waren. Het "rolstoelduwen" moest eerlijk verdeeld worden — er kwam zelfs een timer aan te pas, want het zou oneerlijk zijn geweest als de één meer mocht duwen dan de ander. Seppe was onze vaste technieker: hij monteerde met plezier telkens opnieuw het tafelblad op de rolstoel. Annabelle nam de rol van kapster op zich. Een staartje maken bij een Janne die bijna nooit stilzit en altijd enthousiast is? Dat was een hele uitdaging, maar ze deed het met geduld en veel liefde!

Op emotioneel vlak was het weekend een echte rollercoaster. Er waren heel veel mooie momenten. Maar we dachten ook vaak aan Lisa en Steven — aan wat zij al jarenlang voor Janne doen, en nog jarenlang zullen blijven doen. Ook het zien van de andere zorgkinderen in Villa Rozerood raakte ons. Sommige ouders deelden hun verhaal met ons, en meer dan eens moesten we een traantje wegpinken.

Het weekend was heel tof en waardevol. We zijn zo blij dat Lisa en Steven ons de kans gaven om er een weekendje met Janne op uit te trekken. Op die manier kregen we  de kans om Janne beter te leren kennen. Onze eigen blik én die van onze kinderen werd verruimd.  Nog meer dan vroeger nemen we geen dingen meer aan als een vanzelfsprekendheid.  Nog meer dan vroeger beseffen we dat Lisa en Steven veel meer nood hebben aan eens een weekendje weg. Nog meer dan vroeger beseffen we dat er nood is aan meer inclusiviteit (bv nood aan meer haltes voor rolstoelgebruikers bij het openbaar vervoer, bij toiletten ook meer grote verzorgingstafels voorzien, meer plaatsen waar mensen met een beperking op vakantie kunnen,…). VZW’s zoals de Vrienden van Janne zijn dus bijzonder waardevol.  

Wij keren graag nog eens terug met Janne naar Villa Rozerood. Nog meer dan vroeger voelen we ons “Vrienden van Janne”. En wie weet zijn er nog Vrienden van Janne die de uitdaging willen aangaan?